Bugün biraz kişisel bir şey yazacağım. Gurbet.

Bilenleriniz vardır. Bundan 2 ay önce Belçika’ya taşındım. İnsan eşyalarını getiriyor (ki ben eşyalarım çoğunu da getiremedim) ama işte sevdiklerini getiremiyor. Bu yüzden ilk zamanlar geçince bir yalnızlık çöküyor insanın içine.

Sonra işte bir gün posta kutusunu açınca, bakıyorsun kartpostallar gelmiş. Bu kartpostallarla birlikte buluşka fotoğraflarından biri de gelip konmuş kapına. Orada anlıyorsun ki, nereye gidersen git, yalnız değilsin aslında. Bavulunda getirdiklerinin haricinde bir de kalbinde getirdiklerin var.

Bana bunu hatırlatan herkese, sevgili Olcay’a, sevgili Abdullah’a ve muhteşem ajandasıyla yeni yılımı şenlendiren sevgili Bartu’ya çok teşekkür ediyorum. İyi ki varsınız! İyi ki BSY var.

Bu da böyle bir post olsun.

Sevgiler

Zeynep Duygusalkalem